Articles

a Smile Story ทางบ้านฝากให้ยิ้ม

BigSmile World

มองหานักเขียนจากทางบ้าน เพื่อแชร์เรื่องสั้นตามความถนัด

ติดต่อเพื่อส่งเรื่องของคุณ และพูดคุยกับทีมงาน

ธุดงค์รอบโลก / EP-1

พระสงฆ์ที่มีวัตรปฏิบัติเคร่งครัด จะต้องทำกิจอย่างหนึ่งที่เราคุ้นกันตั้งแต่เด็กๆ คือการธุดงค์ ซึ่งเป็น 1 ใน 13 อย่างที่เป็นกิจของสงฆ์ ธุดงค์เป็นวิธีขัดเกลากิเลส ทำให้ใจเกิดความมักน้อย สันโดษ ไม่สะสม เบาสบาย พระสงฆ์ธุดงค์ด้วยการ “เดิน” ทางไกล ไม่มี backpack ใส่อุปกรณ์จุกจิกอย่างเรา ท่านทำตัวเหมือนนก บินไกลไปตามกำลัง ฉันแค่พอมื้อ ไม่สะสมไว้มื้อหน้า ผมได้เปรียบกว่าพระท่านเยอะ เพราะการ “ธุดงค์” ของผมใช้ “สองล้อ” ที่ใส่สัมภาระให้พอเอาตัวรอดและมีอุปกรณ์เพียงพอบันทึกประสบการณ์ธุดงค์มาฝาก “รุ่นใหญ่” อย่างพวกเรา

EP-1: ข้ามโขงออกสู่โลกกว้าง

เรือหางยาวบรรทุกผู้โดยสารเต็มลำแล่นตัดสายน้ำขุ่นเชี่ยวของลำน้ำโขง  จักรยานเสือภูเขาและกระเป๋าสัมภาระถูกวางกองไว้บริเวณที่ว่างหัวเรือ เมื่อเรือเข้าใกล้ท่าเทียบเรือฝั่งลาว ละอองฝนก็โปรยปรายลงมา 

ด้วยวัย 53 ปี ผมริเริ่มโครงการที่อาจจะใหญ่เกินตัว

‘ปั่นจักรยานรอบโลก’ 

กรกฎาคม 2554 ผมโดยสารเรือจากอำเภอเชียงของ ฝ่าสายฝนในช่วงฤดูมรสุมข้ามแม่น้ำโขง ออกเดินทางท่องโลกด้วยจักรยานเพียงลำพัง

ด้วยความตั้งใจที่จะจากไปอย่างเงียบๆ เพราะมากคนก็มากความ ยิ่งมากคำถามก็ยิ่งสร้างความลำบากใจในการบอกเล่าเหตุผล  ยังไม่ต้องเอ่ยถึงเส้นทางที่ตั้งใจจะปั่นผ่านซึ่งล้วนโหดหิน บางพื้นที่ก็ยังอยู่ในภาวะสู้รบกลางเมือง

ในวันที่ 3 กรกฎาคม หลังจากหย่อนบัตรเลือกตั้ง (ปีที่คุณยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้เป็นนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของประเทศไทย) ผมเริ่มปั่นออกจากกรุงเทพฯ มุ่งหน้าขึ้นเหนือ โดยมีเพื่อนสามคนไปส่งที่ลานพระบรมรูปทรงม้า หน้าพระที่นั่งอนันตสมาคม

คนแรกเป็นเพื่อนรุ่นน้องชื่อ “อ้อย” เป็นเจ้าของสำนักพิมพ์และบริษัทผลิตสื่อต่างๆ อีกคนเป็นนักสื่อสารการตลาดมืออาชีพ ชื่อ “หมง” คนสุดท้าย ยังไม่ได้เป็นเพื่อน เพราะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน ชื่อ “ดุล” แต่สาเหตุที่เขาไปร่วมส่งผมด้วยในวันนั้นก็เพราะเขาเป็นผู้รับจ้างทำเว็บไซต์ให้โครงการ “ธุดงค์รอบโลก” ของผม โดยผู้ที่ออกเงินจ้างเป็นเพื่อนชื่อ “พิพัฒน์” เพื่อนผู้เกรงว่าผมจะขาดการติดต่อกับโลกมนุษย์

ระดับน้ำโขงในฤดูมรสุมขึ้นสูงจนทำให้เรือข้ามฟากสามารถเสียบหัวเรือขึ้นเกยไปบนทางคอนกรีตที่จมมุดอยู่ใต้น้ำ

ผมก้าวเท้าลงไปยืนบนพื้นคอนกรีตหลังจากที่เรือจอดสนิท  มันเป็นก้าวแรกบนแผ่นดินต่างชาติ

แม้ สปป.ลาว จะเป็นเหมือนบ้านพี่เมืองน้อง ภาษาพูดภาษาเขียนก็แทบจะเหมือนภาษาไทย แต่ลาวก็เป็น “ต่างประเทศ” อยู่ดี

เบื้องหน้า เลยลึกเหนือตลิ่งขึ้นไปเป็นที่ตั้งของเมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว ซึ่งเป็นเหมือนปากประตูนำผมออกสู่โลกกว้าง

และที่อยู่ด้านหลังฝั่งตรงข้ามแม่น้ำโขง คือ อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย ที่ผมเพิ่งจากมา...

ผมเหลียวกลับไปมองแผ่นดินไทยเป็นครั้งสุดท้าย

“ลาก่อนบ้าน… ลาก่อนความสะดวกสบายทั้งมวล”

จากนี้ไป จะผิดจะถูกล้วนขึ้นอยู่กับตัวเรา จะเป็นตายร้ายดี ตัวเราล้วนเป็นผู้กำหนด

 

เรื่องโดย : สมบัติ รักสกุล

กลับสู่หน้าหลัก